یکی از چیزهایی که مدت‌ها بود تو زندگیم گم کرده بودم سکوت بود و این روزها این گم شده رو پیدا کردم ... یه سکوت عمیق و بلند ... مثل آسمون کویر پر از اجرام  با معنی و روشن ...  می‌ترسم بیشتر بنویسم و حجم سکوتم اشغال بشه...

پ.ن: حالا تو همین لحظاتی که داری از سکوتت لذت می‌بری یه حرفی که هیچ جای ذهنت رو پر نمی‌کنه، بهت می‌گن و ازت می‌خوان به کسی نگی!