امروز رفتم فيلم "يه بوس كوچولو رو ديدم ". اين فيلم نمي توانست با نسل جواني كه پر از شور و هيجان و زندگيه ارتباط برقرار كنه اما خيلي راحت مي توانه مخاطبش رو تو نسل جوان افسرده و پژمرده كه هزاران بار به خودكشي فكر كردن پيدا كنه ....تو اين فيلم، مرگ خيلي نزديكه! نزديك تر از اون كه فكرشو بكني ... اما من انتظار بيشتري از اين فيلم داشتم ... من هميشه مرگ رو يه بوس كوچولو مي‌دونستم كه تو بدترين شرايط انتظار داري رو گونه زندگيت بزنن ...

" ما شرمنده اين بچه‌ها هستيم تو هر شرايطي کار مي‌کنن!" يه بار که در طول فيلم اين جمله تو ذهنم اومد احساس کردم گوينده اين جمله مدت‌هاست داره نبش قبر مي‌کنه اما نمي‌دونم کي ما فريادش رو مي‌شنويم  وقتي که تو سياهي با سياهي تنها مي‌مونه ... کاش مي‌رفت و اين فيلم رو ‌مي‌ديد ...